Leica M P Recensie | 108 Gegevens vergelijking

De Leica M-P (Typ 240) is een dure full-frame systeemcamera met een meetszoeker. Dit model is beter dan de gewone M dankzij een sterker lijf en betere prestaties. Een groot voordeel is het scherm van saffierglas. Dit glas krast bijna niet en geeft duidelijke contrasten. Ook heeft de camera een hendel om beeldkaders te kiezen. De bouwkwaliteit is uitstekend. Het kleine lijf is van messing gemaakt met een mooie klassieke tekst erop. De zoeker is groot en helder. De sensor van 24 megapixel maakt scherpe foto's bij elk soort licht. De camera kan goed tegen stof en spatwater. Het geheugen is verdubbeld naar 2 GB. Hierdoor schiet je snel achter elkaar tot 20 Raw-foto's of 22 JPG-foto's voordat de camera vertraagt. Er zijn ook nadelen. De prijs is met bijna 8.000 dollar erg hoog. Je krijgt minder waar voor je geld dan bij de gewone M of de Sony Alpha 7R. Je kunt alleen met de hand scherpstellen. Het opstarten duurt met 1,7 seconden best lang. Ook zit er geen beeldstabilisatie op. Filmen kan alleen in gewone HD-kwaliteit. Als het...

In zijn recensie beschrijft Josh Rose in detail hoe de Leica M-P Typ 240 uitblinkt in conceptuele kunstfotografie, wat dwingt tot een methodische aanpak van de compositie. De camera wordt geprezen om zijn unieke, schilderachtige kleurweergave en uitzonderlijke zwart-witprestaties. De 24-megapixelsensor zorgt echter voor veel ruis bij hoge ISO-waarden, en het bewuste, handmatige karakter van de scherpstelling maakt de camera ongeschikt voor snel commercieel werk. Bovendien kan de zware, van messing gemaakte behuizing fysiek vermoeiend zijn tijdens langdurige shoots.

De camera heeft echter een paar duidelijke minpunten die de gebruikerservaring uiteindelijk in de weg staan. De recensent wijst op een trage reactietijd, een maximale burstsnelheid van slechts 3 beelden per seconde en het ontbreken van moderne functies zoals een touchscreen of ingebouwde wifi om foto's snel naar een smartphone over te zetten. Ook de kleurprestaties zijn erg onbestendig; de camera heeft last van een onnauwkeurige automatische witbalans en een sterke gele kleurzweem binnenshuis of 's nachts, waardoor Aziatische huidtinten zonder zware nabewerking moeilijk zuiver weer te geven zijn. Qua behuizing is de Typ 240 merkbaar breder, dikker und zwaarder dan zowel de M9 als de slankere M10-serie. Hoewel de camera voor geduldige fotografen uiteindelijk een solide, klassieke meetzoekervaring biedt, adviseert de recensent om bij voldoende budget eerder voor de Leica M10 te kiezen.

De Leica M-P 240 wordt geprezen als een uitstekende, betaalbare instap in het digitale Leica-ecosysteem, die zorgt voor een bewuste, mechanische opname-ervaring die de fotograaf dwingt te onthaasten. Belangrijke voordelen van deze specifieke 'P'-variant zijn het discrete uiterlijk door het weglaten van de iconische rode stip, een onopvallende matzwarte afwerking, een grotere buffer voor continu-opnamen, een duurzaam scherm van saffierglas en zeer nauwkeurige kaderlijnen in de optische zoeker. Bovendien levert de camera een uitzonderlijke beeldkwaliteit die wordt gekenmerkt door levendige, schilderachtige kleuren, zeer flexibel te bewerken DNG RAW-bestanden, uitstekende JPEGs rechtstreeks uit de camera en een geweldige dieptewerking of '3D-pop'. De recensent merkt op dat het systeem prachtig combineert met compacte objectieven voor een uitstekende ergonomie en dat de camera zijn financiële waarde in de loop van de tijd uitzonderlijk goed behoudt.

Deze recensie beschrijft de ervaringen van fotograaf Byron Prukston met de Leica M-P 240 Safari-editie in combinatie met een Leica 16-18-21mm Tri-Elmar f/4.0-lens tijdens een achtdaagse expeditie naar het bevroren Baikalmeer in Rusland. Bij extreem winterse omstandigheden tot -30°C benadrukt de recensent verschillende belangrijke pluspunten, in het bijzonder de uitstekende fysieke duurzaamheid en de algehele betrouwbaarheid van het camerasysteem in gure klimaten. Ondanks de ijzige omgeving ging een enkele accu verrassend genoeg hele opnamesessies van drie uur mee, terwijl er intensief gebruik werd gemaakt van Live View en de EVF-2 elektronische zoeker. Daarnaast toonde de camera een indrukwekkende verbetering in beeldkwaliteit bij hoge ISO-waarden ten opzichte van zijn voorganger, de M9, en verwerkte hij snelle multi-exposure bracketing met slechts minimale vertragingen van de SD-kaart. Prukston noemt echter ook kritische minpunten over de technische beperkingen van de camera voor langdurige belichting en nachtfotografie. De Leica M-P 240 hanteert een strikte limiet voor de belichtingstijd die afneemt naarmate de ISO stijgt – met een maximum van 60 seconden bij ISO 200, 32 seconden bij ISO 400 en slechts 8 seconden bij ISO...

In deze recensie beschrijft Zach Weiss zijn overstap van moderne, technologisch geavanceerde systeemcamera's naar een tweedehands Leica M-P (Typ 240) digitale meetzoekercamera, gedreven door het verlangen naar een tastbare, handmatige fotografie-ervaring. De belangrijkste pluspunten van de camera liggen in het sublieme analoge gevoel, het minimalistische ontwerp en de uitzonderlijke bouwkwaliteit, met zware messing platen en een lcd-scherm van saffierglas. Weiss benadrukt hoe lonend het handmatige scherpstelproces is en wijst op het ontbreken van elektronische afleiding in de zoeker, wat de fotograaf dwingt om te onthaasten en zich volledig op de compositie te richten. In combinatie met een budgetvriendelijk Voigtländer Ultron 35mm f/2-objectief leverde deze combinatie prachtige, levensechte beelden op – vooral in zwart-wit – tijdens tests in Manhattan en een reis naar Istanbul. De recensent benoemt echter ook een paar duidelijke minpunten die voortkomen uit de oudere technologie van de camera uit 2014. De Leica M-P is traag en heeft last van een extreem lange opstart- en wektijd vanuit de slaapstand, waardoor je spontane momenten kunt missen. Bovendien kan de automatische witbalans haperen bij meerdere lichtbronnen, is het menusysteem voor...

De WIRED-review van de Leica M-P (Typ 240) geeft de digitale meetzoekercamera een hoge score van 9/10 en looft de uitzonderlijke beeldkwaliteit en het minimalistische ontwerp. De camera is voorzien van een 24-megapixel full-frame sensor, een weerbestendige magnesium constructie, een buffer van 2 GB voor continu-opnamen met 3 fps en een krasbestendig scherm van saffierglas. De recensent benadrukt dat het ontbreken van complexe menu's en moderne geautomatiseerde functies fotografen dwingt om te vertragen, wat het fotograferen verandert in een lonende, bijna meditatieve ervaring. Beelden die met de camera zijn gemaakt, bieden een verbluffende combinatie van scherp contrast, helderheid en een rijk dynamisch bereik, waardoor alledaagse onderwerpen een artistieke uitstraling krijgen die doet denken aan een documentaire van Wim Wenders. De review wijst echter ook op enorme praktische en financiële nadelen. Met een astronomische prijs van 8.000 dollar zonder lens (getest met een Summicron 35mm/F2.0 van 3.350 dollar) wordt de camera omschreven als een slechte keuze voor prijsbewuste kopers of actiefotografen. De camera heeft helemaal geen autofocus, wat trage, nauwkeurige handmatige aanpassingen vereist via de meetzoeker of via focus peaking in...